Przygody Konnana

Słońce świeciło w odległych zakątkach znanego kosmosu, a mieszkańcy planety Seron cieszyli się dobrodziejstwami życia i względnym spokojem swoich ziem.

Przetrwanie

Atila w milczeniu rozmyśla o wszystkich swoich troskach, podczas gdy winda przewozi go ponad chmurami na najwyższy szczyt architektury stworzonej przez Diego Calata. Światło najbliższej mu gwiazdy, Venaticorum, filtruje swoje srebrne promienie, aż trafia na szkło wieżowców, które ośmielają się wtargnąć na jego terytorium. Na tych wysokościach ilość tlenu jest o wiele niższa od niezbędnej, co powoduje, że w biurach delegacji wojskowej stosuje się system sztucznej wentylacji, aby zapobiec przedostawaniu się azotu. Otwierając drzwi windy, wita go jeden z estrarios, najznamienitszych sług Imperium, zajmujących się sprzątaniem każdego zakątka planety, utrzymaniem infrastruktury i innymi zadaniami, które zamieniły społeczeństwo w nagromadzenie bezużytecznych ...

Niewola

Dziś wyjątkowo długo nikt nie pojawiał się pod drzwiami celi. Mimo braku okna w tym małym boksie Diva wiedziała, że świt wstał już jakiś czas temu. Przez wąsko rozstawione kraty w drzwiach do pomieszczenia wpadało trochę światła. Podeszła do nich powoli i spojrzała w dół szerokiego korytarza. Nikt nie chodził po bladej podłodze, żadne kroki nie odbijały się echem od ścian w kolorze piasku. Wpatrywała się swoimi ciemnymi oczami w maleńkie okienko umieszczone tuż pod wysokim sufitem, przez które widać było tylko odrobinę ziemi. Loch, w którym spędziła większość swojego życia, znajdował się kilka metrów pod ziemią. Diva nie pamiętała już, jak chodzi się bosymi stopami po trawie, jak wdycha zapach drzew i kwiatów niesiony przez wiatr, jak śpiewają ptaki i jak szybko woda w strumieniu uderza o kamienie. Czasami wychodziła na powierzchnię, ale prawie nigdy poza okazały budynek. Jeśli któryś ze strażników prowadził ją na szerokie schody, to tylko po to, by zaprowadzić ją przed surowe oblicze generała Bortusa. Pech Divy nie sprowadzał się tylko do tego, że straciła rodzinę, trumnę i wolność - stała się także ulubienicą sprawcy tej krwawej rzezi. To był najgorszy aspekt całej tej niewoli. Bortus wyraźnie liczył na to, że Diva zapewni mu rozrywkę. Próbował ją złamać na wiele sposobów, ale nie było już nic, co mógłby od niej wziąć. ...

Brama

Carmen obudziła się na podłodze w laboratorium. Światła pulsowały karmazynową czerwienią. Paraliżujący pisk w moich uszach powoli zamieniał się w miarowe zawodzenie syren alarmowych. Oparła się o resztki blatu z mikronimicznego plastiku. W jej ustach czuć było metaliczny smak krwi. Podniosła głowę i rozejrzała się po pomieszczeniu.
Większość sprzętu pokrywała ciemna sadza. Kłęby dymu unosiły się nad sufitem. Carmen kulejąc szła przed siebie, starając się nie nadepnąć na resztki bezcennej aparatury. Gdy zbliżyła się do zniszczonej eksplozją kopuły superpozycjonera, z jej gardła wydobył się rozpaczliwy jęk:
- O nie, o nie! Działaj, kawałku złomu... Działaj!
Uderzyła pięścią w zdigitalizowaną partię. Cisza. Uderzyła ponownie. Po dłuższej chwili, gdy ulotniła się z niej cała nadzieja, wewnątrz urządzenia rozległo się brzęczenie. Maszyna poruszyła się i sztuczna inteligencja obsługująca superpozycjoner przywróciła połączenie z implantem dr Carmen. Pojawił się holotyp przedstawiający wyniki eksperymentu. Szybkim ruchem ręki kobieta usunęła z pola widzenia serię tabel i wykresów, aby kolejną falą powiększyć widok na dwa przezroczyste zbiorniki wewnątrz Superpozycjonera. Obiekt badań był nietknięty. Jej oczy zaszkliły się, a usta drgnęły w nikłym uśmiechu. Udało się!