Starzy przyjaciele

– Co ty tu do diabła robisz? A co robisz z moimi eksperymentami? – spytała Carmen, trochę zrzędliwa na wściekłość.
Gabriel i krasnolud byli zaskoczeni taką wrzawą i automatycznie odłożyli na bok to, co robili, i ostrożnie podnieśli ręce.
Doktorze Carmen, mogę wyjaśnić – Gabriel szybko doszedł do siebie, podczas gdy 632 powoli wrócił do swojego boksu, gdzie zawierał więcej niż komfortowy ekosystem.
Zachowała poważne spojrzenie, które zastraszało i słusznie Gabriela, który powoli opuścił ręce i wstał, by przedstawić się naukowcowi.
– Carmen, przyjechałem jako przedstawiciel, aby sprawdzić stan i postęp przeprowadzonych tutaj eksperymentów. Mam podejrzenia, by sądzić, że na planecie Sin przeprowadzane są eksperymenty, które przekraczają ustalone przepisy i standardy – powiedział Gabriel.
Bez mrugnięcia okiem Carmen odłożyła broń i nie zmieniając nastroju wyruszyła na spotkanie z przybyszem.
– Mówisz o przepisach i normach, ale nie masz prawa się w ten sposób łamać – Gruño Carmen – W każdym razie możesz zobaczyć mnie w moim biurze za pół godziny, jeśli potrzebujesz, abym udzielił ci informacji o moich wytycznych, postępach i procedurach.
– Trzydzieści minut? Czy trzeba czekać? – zapytał Gabriel. – Muszę przeprowadzić bardzo złożone studium mojego eksperymentu, tego, z którym się bawiłeś. Jeśli chcesz, możesz zobaczyć proces – powiedziała Carmen.
Gabriel zobaczył, że 632 drży w swojej klatce, a jego wnętrzności wzburzyły się. Choć był pewien, że Carmen przestrzegała każdego z przepisów i zasad, jednocześnie wiedział, że to niewiele znaczyło, ponieważ zapewniały naukowcom niemal całkowitą swobodę działania.
– Lepiej poczekam na ciebie w twoim gabinecie – postanowił i poszedł do tego samego biura, w którym przed chwilą spała Carmen. Ze swojej strony Carmen wzięła laserowy ploter, ogromną strzykawkę i poprowadziła 632 do stołu analitycznego i testowego.
Przed opuszczeniem tego miejsca, Gabriel odwrócił się i spojrzał 632 w oczy, gdy był prowadzony przez lekarza, podmiot eksperymentalny spojrzał na niego, było jasne, że znali się wcześniej. W oczach 632 Gabriel był świadkiem głębokiego bólu, który przemienił całą jego twarz, niski mężczyzna był bliski łez. – Zapewniam cię, że twoje cierpienie nie potrwa dłużej, Konnanie – mruknął Gabriel.
Po wykonaniu pewnych precyzyjnych badań Carmen poszła do swojego biura, gdzie czekał na nią Gabriel.
– A co z tymi studiami? Czy znalazłeś to, czego szukałeś? zapytał Gabriel.
– Wszystko zgodnie z oczekiwaniami i nic odkrywczego – odpowiedział naukowiec z wielkim przerażeniem. – Wygląda na to, że utknęliśmy w ślepym zaułku – żałował.
Doktor wiedziała, jak bardzo ucierpieli badani doświadczalni w różnych procedurach, ale usprawiedliwiała swoją pracę, ponieważ naprawdę konieczne było uzyskanie wyników, więc musiała dalej próbować.
– Jeśli chodzi o to, co się tam wydarzyło, czy muszę zapytać, czy ułatwisz mi sprawę i sam zaczniesz rozmawiać? – powiedział Gabrielowi.
– Opowiadałem mu historię jego planety, a także trochę historii w ogóle, o tym, jak różne klany budowały potężne imperium – odpowiedział – Powiedziałem mu również, jak każdy z nas odgrywa bardzo ważną rolę w naszej misji aby uniknąć upadku Wszechświata. To bardzo inteligentny młody człowiek – dodał.

– Suena encantador, pero nosotros no nos encariñamos con nuestros sujetos de experimento, como bien dijiste, ellos tienen un papel que cumplir y nosotros otro muy diferente, que es el de realizar investigaciones en ellos. – Detallo Carmen muy fríamente. – Enseñarle historia y socializar con ellos sería casi como ponerle nombre y abrazar a los animales que te irías a comer para las fiestas – agregó.
– Ya veo – repuso Gabriel. Solo si les va bien y tienen éxito con sus experimentos es que se les da la posibilidad de desarrollar vínculos con alguno de ellos, pero imagino que eso no ocurre a menudo – Consideró.
– Lamentablemente, incluso si tengo éxito con este muchacho lo mejor que le podría pasar es quedar exiliado en un universo lejano, no puedo encariñarme – Respondió la científica.
Gabriel la miraba con algo de horror en su mirada.
– No es perfecto, pero es mi trabajo – explicó Carmen.
Gabriel se mostró muy triste con la respuesta, y lamentó la situación.
– ¿Sabes al menos cuál es su nombre? – embistió Gabriel, quizá con la intención de encontrar algo de humanidad en la científica.
– En realidad sí lo sé, solo que prefiero ignorarlo. – Respondió con mucha tranquilidad, mientras revisaba sus bitácoras. – También se el nombre del anterior a él, y el anterior, y el anterior, todos ellos muertos, sin embargo no dejo que eso ofusque mi profesionalismo y objetividad.
– ¿Por qué lo haces Carmen? – Preguntó Gabriel.
– Tu sabes por qué – Respondió ella- Entiendo mis responsabilidades mucho mejor que tú, y ambos sabemos que si mis investigaciones llegan a buen puerto revolucionarían toda la matriz productiva del imperio, incluso podría llegar a salvar a todos de una inminente destrucción.
Od wielu lat imperium musiało transportować duże ilości materii z jednego wszechświata do drugiego. Cel, który, jeśli zostanie osiągnięty, zrewolucjonizuje strukturę gospodarczą i więzi władzy całego imperium.
Byłby to również ważny punkt zwrotny pod względem przetrwania, ponieważ w imperium jasne jest, że wszechświat, który zamieszkiwali, był bliski nieodwracalnego zniszczenia przez ekspansję. Znalezienie nowego domu było więc koniecznością, nad którą prędzej czy później trzeba będzie popracować.
Dlatego Carmen przydzielono ciężkie zadanie znalezienia drzwi, które mogłyby połączyć dwa wszechświaty. Coś, co po długich latach eksperymentów i badań udało mu się zrobić, jego nową misją jest sprawienie, by inteligentne życie przeszło przez ten portal bez umierania lub odrzucenia przez niego podczas próby.
Niestety wielkie odkrycia mają wysokie ceny, a projekty Carmen kosztowały już tysiące godzin pracy i setki żyć różnych więźniów udostępnionych nauce.
Ale Gabriel wcale nie był przekonany, że to była właściwa droga, i nie bał się robić wyrzutów swojemu przyjacielowi.
W ten sposób Gabriel pogrzebał w swoich rzeczach, wyciągnął tajne akta i rzucił je na stół. Na okładce raportu można było przeczytać „Eksperyment 632”.
– Mam jedną z nich – powiedziała mu Carmen – Znam teczkę każdego z moich badanych.
– Być może są rzeczy, o których nie wiesz, jak na przykład jego prawdziwy wiek – odpowiedział Gabriel, który zaczął czytać akta.
Konnan, 12 lat, wypożyczony do eksperymentów na planecie Sin. Jego rodzice uczestniczyli w eksperymentach doktora Cuena, informacje, które należy utajnić i ukryć.

Aresztowanie: Konnan był dwukrotnie aresztowany za «włóczęgę» – szczegółowo raport. Wykroczenie, ale najwyraźniej wystarczające, by chłopak spotkał się z najgorszym z możliwych losów.
Pani doktor podeszła i sama przeczytała akta – To tylko chłopiec – powiedziała sobie. – Zgadza się – zapewnił Gabriel – dziecko, którego jedynym przestępstwem było bycie sierotą i biednym.
Oficjalny raport, który otrzymał naukowiec, stwierdzał, że Konnan był pełnoletni, że został aresztowany za porwanie, morderstwo i tortury; i że jego rodzice zmarli z powodu chorób układu oddechowego związanych ze złymi warunkami życia.
Ale obaj wiedzieli, że pliki mogą dobrze ukrywać i przekształcać informacje, gdyby to pominięcie odpowiadało potrzebom imperium.
Wiesz Carmen, że nie mam nic przeciwko tobie – powiedział jej Gabriel – Potwierdzam również znaczenie twojej pracy w tym laboratorium, chciałem tylko zaświadczyć, że znasz koszty, jakie płaci imperium za swoje postępy naukowe.
Lekarz podszedł do niego – Wiesz, że to ja zażądałem, aby poprawili warunki życia i żywienia każdego z badanych eksperymentalnych, którzy przybywają na tę planetę – Broniła się – Bez moich żądań każdy badany eksperymentalny nadal by żył warunki godne ubolewania, a zgony w wyniku niebezpiecznych testów liczone byłyby w milionach.
– Poza tym, jeśli się zatrzymam i nie będę mógł otworzyć międzywymiarowych drzwi, nie będziemy w stanie nic zrobić w dniu, w którym znany wszechświat zostanie zniszczony. Przyjdź tego dnia, możesz oficjalnie przestać martwić się eksperymentem 632, ponieważ zostanie on wygaszony jak my wszyscy – wyrzucam naukowcowi.
– Wiesz równie dobrze jak ja, że ​​to niekoniecznie prawda. Jeśli uda nam się dobrze wykorzystać artefakty, jeśli dojdzie do porozumienia z planami i uda nam się zbudować centrum badawcze na waszej planecie, bez wątpienia moglibyśmy odkryć tajemnice podróżowania między wszechświatami bez konieczności przeprowadzania nowych eksperymentów z dzieci. Nie potrzeba więcej cierpienia i poświęcenia, aby uratować gatunek! – wyrzucił Gabriel, pozwalając swoim uczuciom go ogarnąć.

Carmen nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała, wiedziała dokładnie, że Gabriel, będąc szpiegiem dla imperium, miał obowiązek zapewnić sobie suwerenność i narzucić każdy z interesów cesarza jakikolwiek inny rodzaj sporu, czy to moralnego, etycznego czy sentymentalnego .
To prawda, że ​​plany miały artefakty, które mogły ułatwić podróżowanie w kosmosie, ale działały one tylko na ich terytoriach ze względu na charakterystykę ich planety. A jeśli cesarz chciał otworzyć swój własny portal, wszyscy urzędnicy imperium musieli wykonywać jego rozkazy i pracować, aby imperium mogło otworzyć własny portal, nie uzależniając się od planów.
Ponadto badaniami z artefaktami kierował dr Cuen, a Carmen, chociaż mogła poprosić go o informacje i współpracę, aby kontynuować własne eksperymenty, nie miała jurysdykcji nad badaniami z artefaktami.
– Dużo się poświęcasz chłopcu, a wiesz, że jeśli usłyszą, jak mówisz takie rzeczy, nie tylko możesz stracić pracę, ale nawet mogą cię osądzić za zdradę stanu – wyjaśniła Carmen, która zawsze mogła się utrzymać jej temperament.
Gabriel w tym momencie rozpłakał się i podszedł do Carmen, nie miał nic przeciwko niej i wiedział, że martwienie się o Konnana było bardzo niebezpieczne dla jego pracy i życia. Będąc u jego boku, uściskał ją, co zostało przyjęte z pewnym dystansem przez naukowca.
Mieli wspólną historię kilka lat temu, ale z czasem Gabriel zaręczył się z Olivią, a Carmen po prostu poświęciła się swojej pracy.
Chociaż naukowiec rozumiał moment słabości, przez który przechodził jej partner, nadal była w pełni świadoma, że ​​musi zgłosić postępy w swoich eksperymentach, więc poprosiła Gabriela, aby wyszedł i zaproponowała ponowne spotkanie za kilka godzin, kiedy skończy. ich rundy.

Gabriel szybko doszedł do siebie, przepraszając swojego kolegę i mówiąc mu, że i tak powinien kontynuować swoje inspekcje na Planet Sin, gdzie miał do wykonania wiele innych audytów. Planeta Sin składała się z konglomeratu laboratoriów, w których przeprowadzano najbardziej krwawe eksperymenty w galaktyce, często w rękach niedoświadczonych młodych ludzi i nieludzkich warunkach dla badanych. Planeta pełna bólu i cierpienia, ale jednocześnie była motorem podtrzymującym dominację imperium. Choć Gabriel cierpiał za wszystko, co działo się na tej planecie, zdawał sobie sprawę, że funkcje imperialnego szpiega w tym miejscu były dość ograniczone. Chociaż życie utracone w tych salach operacyjnych było nieobliczalne, ich jedyną misją było poświadczenie, że ograniczone zasoby nie są marnowane, że przestrzegane są oficjalne harmonogramy i że utrzymywane są warunki higieniczne, aby zapobiec ich wystąpieniu. W każdym razie Gabriel wyruszył na zwiedzanie planety, a Carmen kontynuowała swoją pracę.

Szalony plan

Carmen poszła na swoje obchody iw jednym z nich usiadła przed kabiną, w której znajdował się eksperyment 632. Miejsce zawierało wszelkiego rodzaju elementy i udogodnienia, aby 632 czuł się jak najbardziej komfortowo. Potem przypomniała sobie warunki, w jakich musieli żyć badani eksperymentalni, aż do momentu, gdy została zwerbowana do imperium. Wiele z tych wygód i reform było możliwych dzięki niej, która w tamtym czasie odmówiła kontynuowania badań, dopóki nie poprawiły się warunki życia badanych eksperymentalnych. – Gdzie były te wszystkie rewolucyjne energie? Kiedy przestał się buntować i walczyć o to, co uważał za sprawiedliwe? zadała sobie pytanie. Jednak nigdy nie spuścił łzy, nie pozwolił nawet, aby sytuacja zmieniła wyraz jego twarzy. Była najlepszym naukowcem w imperium i nie zamierzała pozwolić, aby ta sytuacja ją przytłoczyła, ale jednocześnie wiedziała, że ​​eksperymentowanie z dziećmi nie jest czymś, co może ignorować na zawsze. Chociaż z drugiej strony była jej ambicja jako naukowca. Była już bardzo bliska możliwości wysyłania żywego inteligentnego życia przez portale międzywymiarowe, technikę, którą należało zoptymalizować i która była priorytetem dla imperium. Czy powinna pozostać wierna temu, co było słuszne, czy też swoim obowiązkom jako naukowca? To było pytanie, o którym myślała Carmen, widząc Konnana jedzącego egzotyczne owoce. Nie dochodząc do konkluzji, lekarka kontynuowała swoje obchody i studia, mając nadzieję, że czas poprawi sytuację. Tak mijał czas z dużą prędkością, aż do końca dnia, kiedy na spotkanie z Gabrielem pozostała jeszcze godzina, on zaprezentował się w miejscu, gdzie znajdował się eksperyment 632. Przywiózł ze sobą encyklopedię i dwie filiżanki gorącej czekolady, myśląc o ponownym spędzeniu dnia z czytaniem i opowieściami z Konnan, ale niestety dr Carmen tam była. Widząc obecność Carmen, zdał sobie sprawę, że nie będzie w stanie ukryć zamiaru spędzenia trochę więcej czasu z obiektem testu, więc wolał być szczery. „Myślałem, że pracujesz w laboratorium, inaczej przyniosłbym trzy filiżanki czekolady” – wyznał. Nie martw się, nic mi nie jest – odpowiedział. Gabriel, podszedł do małego otworu z boku klatki, aby zostawić czekoladę Konnana- Masz coś przeciwko, jeśli…? – zapytał wskazując na chłopca, który spał owinięty w koce.

Śmiało, dręczenie obiektów eksperymentalnych nie jest częścią pracy – odpowiedziała Carmen.
Gabriel włożył kubek z czekoladą do kabiny i ostrzegł Konnana, że ​​może wpaść na drinka.
– Wiedzieć? Wcześniej do laboratorium trafiali tylko przestępcy skazani na śmierć, głównie mordercy i zdrajcy. Ale przy całym tym rozszerzaniu się wszechświata aresztowania stają się z każdym dniem bardziej arbitralne, ponieważ najsłabsze cywilizacje żyjące w tym wszechświecie kończą deportacją każdego człowieka do laboratorium, abyśmy mogli kontynuować nasze badania. Nie zdziwiłbym się, gdyby imperium nagradzało polityków za wysyłanie nam obiektów testowych. – rozumował naukowiec.
Gabriel, patrzył, jak Konnan bierze swoją czekoladę z drugiej strony szklanki, nie słyszał ich, ale widział ich obu.
– Wiesz, że szanse powodzenia w tego typu eksperymencie są bardzo małe, jeśli nic nie zrobimy, Konnan zginie. – wyrzucił Gabriel. Chociaż wiedział, że okazywanie emocji na niewiele się przyda, jeśli chodzi o Carmen. Ta kobieta zawsze narzucała rozsądek wszelkim uczuciom.
– Jeśli Konnan odejdzie, inny krótki przybędzie na jego miejsce. Jest to proces automatyczny. – wyjaśnił naukowiec – Z drugiej strony, im szybciej uzyskamy wyniki, tym mniej dzieci będzie musiało przejść przez tę procedurę. – on dodał.
– Nie mogę uwierzyć, że się do tego nadajesz – zauważył Gabriel.
Lekarz spojrzał mu w oczy i powiedział – Jeśli to nie ja to robię, to po prostu zostanę zwolniony i przyjadą nowi naukowcy, żeby mnie zastąpić, a to z jednej strony jest złe, bo zajęłoby to dłużej znaleźć wyniki – wskazał naukowiec – Pomyśl tylko, ile niskich ludzi powinno zginąć, próbując przekroczyć międzywymiarowy portal, zanim odniosą sukces, na wypadek, gdyby mnie tam nie było.
Gabriel, nie chciał kontynuować rozmowy, wiedział, że to bezużyteczne. Naukowiec miał rację, gdyby odmówiła kontynuowania swoich eksperymentów, ktoś inny zająłby jej miejsce, a ona doskonale zdawała sobie sprawę z paradygmatu naukowego, jaki istniał na planecie Sin. W tym miejscu nikt nie troszczył się o dzieci, a śmiertelność Carmen była jedną z najniższych w całym kraju: więc jeśli naprawdę chciała pomyślności tych dzieci, najlepiej byłoby, gdyby Ella kontynuowała pracę.
Mam nadzieję, że wybaczysz Carmen, jestem trochę wrażliwa. – wyznał Gabriel, który wciąż był poruszony – Dwa lata temu, że z Olivią ponieśliśmy stratę tego, kto będzie naszym pierwszym dzieckiem i od tego czasu wydaje się, że tylko zostało potwierdzone, że nigdy nie możemy być rodzicami.
– A dlaczego nie adoptują dziecka? Rozumiem, że szpiedzy Imperium zwykle nie mają zbyt wielu problemów do zaadoptowania, a tym bardziej na planecie Harmonia – zapytała Carmen.
– Tak naprawdę z Olivią nigdy nie myśleliśmy o możliwości adopcji, biorąc pod uwagę czas, który będzie wymagał od nas, wychowania dziecka nie należy lekceważyć, jednak gdy poznaliśmy Konnana i dowiedzieliśmy się o porwaniu jego rodziców, To było coś, co nas bardzo poruszyło – odpowiedział Gabriel.
– Oboje czuliśmy wielką sympatię do Konnan i zrobiliśmy co w naszej mocy, aby przetworzyć jej adopcję, gdy dowiedzieliśmy się, że jej rodzice już umarli. Przez chwilę wydawało się, że wszystko będzie dobrze, ale kiedy dowiedzieliśmy się, że on też został zabrany. Ciężko pracowałem, aby dowiedzieć się, gdzie jest jego miejsce pobytu i po tylu poszukiwaniach w końcu znalazłem go w twoim laboratorium – dodał patrząc na chłopca.
Lekarz spojrzał na młodego krasnoluda, który już skończył czekoladę, i czytał encyklopedię, którą przyniósł mu Gabriel. Nie było to coś, co ją wzruszyło, ponieważ Carmen miała już za sobą wiele lat w zawodzie, ale jednocześnie wiedziała, że ​​coś jest nie tak i że 632 może zasługiwać na sposobność do szczęścia.

– Jak zamierzałeś to wydać? – zapytała go Carmen. – Myślisz, że mógłbym spróbować ukraść ode mnie Eksperyment 632? – odpowiedział Gabriel.
– Myślę, że masz już plan i robisz wszystko, aby zdobyć ich zaufanie, żeby jak najwięcej współpracowali w momencie wydobycia – odpowiedziała Carmen – Nie mam wątpliwości, że masz zamiar czegoś spróbować.
Gabriel wahał się przez chwilę, nie wiedział, czy ufać swojej koleżance, ale było oczywiste, że nie może jej oszukać, a zresztą w momencie zniknięcia będzie w centrum uwagi. Jeśli naprawdę chciał zabrać Konnan, będzie potrzebował pomocy Carmen. Nie dało się obejść tego pytania.
Przyszło mi do głowy kilka opcji, ale prawda jest taka, że ​​żadna nie wydaje się całkowicie możliwa. Z AI kontrolującą kiedy wchodzimy i kiedy wychodzimy z lokalu, ucieczka byłaby niemożliwa. Jest też szczegół, że jest to śledztwo tajne i o wysokim priorytecie, jeśli eksperymentalny podmiot zniknie z tak ważnego projektu, nie można zgłosić, że ciało po prostu zniknęło. To wywołałoby wszystkie alarmy w imperium. – zdecydował Gabriel.
Dr Carmen przez chwilę w to wątpiła, z jednej strony wiedziała, że ​​jeśli Konnan odejdzie z jej badań, dozna poważnych komplikacji. Ale z drugiej był to 12-letni chłopiec ze smutnym dzieciństwem i bezpłodnym małżeństwem, wszystkie istoty, które cierpiały osobno, ale razem mogliby być skonsolidowaną i szczęśliwą rodziną.
Carmen czuła, że ​​właściwe działania już nie istnieją, że po prostu mają przed sobą dwie różne ścieżki i bez względu na to, co wybierze, będzie musiała ponosić ciężar swoich decyzji do końca życia.
Masz rację Gabriel, wygląda na to, że jedynym sposobem, w jaki 632 może opuścić to miejsce bez wzbudzania podejrzeń jest kontynuowanie pracy. Gdyby niestety stracił życie w trakcie wysoce inwazyjnego i niebezpiecznego eksperymentu, jego ciała nie dałoby się przechować i musiałby zostać deportowany. Oznacza to, że zostałby wyrzucony w kosmos. Dziecko zostałoby usunięte z systemu i nikt by go nigdy nie szukał.
Gabriel natychmiast zrozumiał, że jeśli Carmen zdoła na jakiś czas powstrzymać czynności życiowe Konnana i jeśli uznano go za wysoce zaraźliwego i niebezpiecznego, jej ciało powinno zostać wyrzucone w kosmos. W tym momencie, z dobrą koordynacją, mógłby podnieść hermetyczną kapsułę i zabrać Konnana do Concordii.
W tym momencie szczęście było tak wielkie, że chciał przytulić swoją partnerkę, ale ona prostym gestem zatrzymała go w biegu. – Każda konsekwencja, jaką to może mieć, będzie twoją czystą i wyłączną odpowiedzialnością – powiedziała mu Carmen.
– Muszę zaplanować następny eksperyment, wtedy otrzymasz kopię, abyś wiedział dokładnie, co masz zrobić. Ale nie możemy o tym rozmawiać, nawet nie będę o tym mówił, bo nie będę płacił za twoje błędy. – rozwiązała naukowiec, która wycofała się w kierunku swojego gabinetu.
Przygotowanie eksperymentu
Po powrocie do swojego biura Carmen, opisując kolejne kroki swojego kolejnego eksperymentu z obiektem testowym 632, doświadczyła pewnego stopnia frustracji. Wiedział, że miesiące pracy skończą się, więc wypełnił formularz z pewną melancholią, jego spojrzenie nie było już takie samo.
Zniknęły nie tylko jego obowiązki wobec imperium, ale i owoc długich godzin pracy.
To właśnie wtedy, kiedy wrócił myślami do wcześniejszych etapów projektu, testy na zwierzętach przyniosły bardzo dobre wyniki.
W swoim dorobku ma przetransportowanie cebuleta, karafki i motmoto przez portal do niepewnych miejsc. Wszystkie to zwierzęta różnej wielkości z bardzo odległych zakątków galaktyki.
Cebulet był dużym czworonogiem roślinożernym. Tak więc transport krasnoluda nie powinien być bardziej skomplikowany pod względem wielkości.

Karafka była również dwunożna zbudowana z węgla, nie byłoby potrzeby niezgodności chemicznej.
Ze swojej strony mumia była gatunkiem, który był bliski uznania za inteligentny. To też nie powinno stanowić problemu.
Ale jeśli wszystkie eksperymenty na zwierzętach przebiegły pomyślnie, co mogłoby powstrzymać ich postęp?
A jeśli to nie były różnice genów? Ale różnica w umowach, gdzie problem leży w badaniach na ludziach.
W tym momencie oczy Carmen zabłysły. Kiedy eksperymentowałem ze zwierzętami, nie podlegały one przepisom dotyczącym inteligentnego życia.
W ten sposób maltretowane zwierzęta weszły zmienione, obronne i wywyższone przez złe traktowanie w klatkach i podczas poprzednich faz operacji.
Wręcz przeciwnie, inteligentne życie weszło znacznie spokojniej, wytłumaczono im, że nie podejmują realnego ryzyka i pochodzą ze znacznie bardziej kontrolowanego środowiska.
Oprócz tego, że było wiele chemikaliów i substancji, które były zakazane w kontaktach z ludźmi, – a jeśli to właśnie powstrzymywało ją przed pójściem do przodu? – zadał sobie pytanie.
Być może odpowiedź tkwi w stresie, który jest odczuwany na krawędzi śmierci, kiedy aktywuje się instynkt przetrwania i dopiero wtedy ciało naprawdę przygotowuje się do zniesienia podróży w czasie i przestrzeni. Być może to był klucz do sukcesu w jego śledztwach.
Wtedy powiedziała do siebie: – To moja ostatnia szansa na aktywację mocy 632 –.
Nie mając czasu do stracenia, poszedł do laboratorium i zaczął intensywnie pracować. Była przekonana, że ​​jeśli 632 umrze, nie zostanie postawiona przed sądem za błąd w sztuce lekarskiej wszystko, Gabriel byłby szpiegiem odpowiedzialnym za raport, a jego plan polega na zabiciu go.
Gdyby później dowiedział się, że umarł poważnie, byłby tym, który czułby się winny, że nie zdołał go ożywić na czas, a akta zostałyby zarchiwizowane, jak wiele innych. To dało mu odwagę do eksperymentowania ze wszystkimi metodami, których nigdy wcześniej nie odważył się wypróbować.
Przeprowadzał wszelkiego rodzaju wcześniejsze badania, bez względu na to, jak bardzo były inwazyjne, włączył też komórki macierzyste różnych gatunków, którym udało się przystosować swoje geny w taki sposób, że umożliwiło im to przejście przez portal. Jeśli jej eksperyment miał opuścić laboratorium, nie chciała pozostać z niepewnością, że jakaś metoda nie zostanie przetestowana.
Włączenie komórek macierzystych innych gatunków do inteligentnego życia nie było czymś, do czego Carmen była uprawniona, ponieważ istniały specjalne obiekty przeznaczone do eksperymentów z hybrydami. Ale to nie miało dla niego znaczenia.
Poprosił nawet Cuena o formułę wyprowadzoną z artefaktów, z którą pracował od dawna, aby naginać czas i przestrzeń z całkowitą niezależnością od planów.
Cuen wyznała, że ​​to, co próbuje, było naprawdę niebezpieczne, ale była zaintrygowana, aby poznać jego wyniki. To było tak, jakby Carmen zaślepiła się na potrzebę uzyskania wyników, nigdy wcześniej nie straciła obiektywności naukowej, ale wydawało się, że to ją przerosło, a Cuen to lubił, wiedział, że Carmen jest najlepsza, ale ograniczyć się do zasady uniemożliwiały jej osiągnięcie wyników, które tylko ona mogła osiągnąć.
Jedyną rzeczą, o której Carmen nie pomyślała, było to, że włączenie formuły Cuena sprawi, że cesarz będzie znacznie bardziej zaintrygowany eksperymentem, niż by sobie tego życzyła. Więcej w chwili, gdy miał zamiar ukraść eksperymentalny temat o takim znaczeniu jak 632.

Po długich godzinach pracy czas wreszcie się skończył. IA poinformowała, że ​​pomieszczenie laboratoryjne jest gotowe, ze sterylizowanymi instrumentami i 632 całkowicie zmienionymi i przestraszonymi, tak jak prosiła.
Doktorze Carmen, włóż do kieszeni nowo zsyntetyzowany wzór, który, jak miała nadzieję, posłuży Konnanowi do przejścia przez portal międzywymiarowy i dotarcia na drugą stronę żywy, chociaż może to być również formuła, która zakończy życie małej Konnan, pomyślał przez chwilę i nie obchodziło go to, więc udał się do laboratorium
Idąc długimi korytarzami w kierunku laboratorium, przez chwilę wyobrażała sobie, jak Gabriel i Olivia szukają martwego syna; Wyobraził sobie ogromne poczucie winy, jakie mógł czuć Gabriel, gdy dowiedział się, że nigdy nie będą w stanie go ożywić, iluzje 632 w końcu znikną, gdy został wyrzucony z portalu bez życia, jak wielu innych eksperymentalnych podmiotów, właśnie wtedy, gdy wierzył, że będzie miał Rodzina.
W tym momencie naukowiec był nieco poruszony, ale jednocześnie zrozumiała, o jaką stawkę toczy się gra. Tak było, bo już o tym nie myślał i był do tego przekonany.
Kiedy wszedł, zobaczył Konnana leżącego na stole eksperymentalnym i wysłał wiadomość do Gabriela, wyjaśniając, że jego plan jest realizowany.
Gabriel pomyślał, że kiedy Konnan zostanie uznany za zmarłego, zostanie deportowany z placówki i będzie musiał działać bardzo szybko, ponieważ każda sekunda będzie kluczowa, gdy będzie musiał ożywić chłopca, ignorując fakt, że Carmen zdecydowała ostatnia minuta na zmianę eksperymentu i że prawdopodobnie nie wyjdzie z tej sytuacji żywy.
W laboratorium naukowiec przeżyła cały proces w zupełnie inny sposób, pożegnała się z chłopcem z pewną melancholią, jakby odpuszczała coś ze swojej ucieczki, miesięcy pracy, miesięcy iluzji. Jednocześnie wiedział, że przy nowej formule nikt nie będzie mógł go ożywić, więc trochę się zasmucił. Wszystko to zmieszane z odrobiną iluzji, iluzji, że eksperyment się powiedzie.
Wszystko w porządku doktorze? – zapytał go Gabriel poprzez bezpośrednią komunikację, wierząc, że Carmen mu pomaga.
„Tak, wszystko potrwa tylko kilka minut” – odpowiedział. W tym momencie Carmen wyjęła z kieszeni nowo zsyntetyzowaną formułę i bez wyrzutów sumienia zastosowała ją do 632. „To nic osobistego”, powiedziała mu.
Zabieg trwał nieco ponad dwie godziny, a każdy etap procedury był odnotowywany w logu.
– Wyjaśnił, w jaki sposób eksperyment 632 został wstrzyknięty formułą o 13:34 cyklu słonecznego planety Sin, coś, co nadmiernie go zaniepokoiło i sprawiło, że rozdarł się z bólu.
– Jak o 13:45 portal otrzymywał już wystarczająco dużo energii, aby aktywować podróż międzywymiarową. Pozostawiając wszystko gotowe, aby osoba testująca wykonała skok międzywymiarowy.
– Około 13:46 eksperyment 632 wszedł do portalu z nadzieją, że zniknie z galaktyki.
– I niestety zarejestrowano również, jak o 13:50 portal otworzył się ponownie, aby uwolnić martwe ciało Konnana. Gaszenie ostatnich nadziei Carmen, Gabriela, Olivii i oczywiście Konnana, który stracił życie.
Bezwładne ciało niskiego mężczyzny leżało w laboratorium, a Carmen po raz pierwszy spuściła łzę.
To było tyle godzin pracy, pełne miesiące badań, całe dni bez snu, a do tego dochodziło świadomość, że miała możliwość zaoferowania dziecku szczęśliwego życia, a także ofiarować dziecko swojej przyjaciółce i zmieniła wszystko z przeczucia i nadziei na pomyślne ukończenie tego wyzwania.
Carmen nie miała odwagi powiedzieć Gabrielowi prawdy i zauważyła na swoim blogu, że w eksperymencie zostały użyte wysoce żrące i zanieczyszczające elementy, zgodnie z planem, który nakreśliła, ale wiedząc, że bez względu na to, jak bardzo Gabriel się starał, nikt będzie w stanie go ożywić.

De todas formas, ella notificó a Gabriel, y este se preparó para continuar con su parte del plan.
Siguiendo con lo pactado, Gabriel se precipitó a firmar los documentos que exoneraron de toda responsabilidad a la doctora, descartaron cualquier tipo de investigación y dónde recomendaba deportar el cadáver de las instalaciones.
Lo que no se esperaban, es que antes de poder deportar el ataúd de Konnan, Cuen se presentaría en las instalaciones junto a dos hombres del imperio.
– Es una verdadera pena que todo haya terminado así, realmente tenía fe en tí Carmen – Dijo con algo de decepción el científico.
– Sabes como es la ciencia compañero, a veces se gana y en otras oportunidades tenemos que lamentar algunas bajas – respondió la científica que seguía desbastada.
– Bueno, si no les molesta estaba a punto de comenzar el proceso de deportación, tengo entendido que para este experimento se emplearon elementos altamente corrosivos y contaminantes, no queremos una nueva pandemia en el planeta – reportó Gabriel, que estaba apurado por resucitar a Konnan.
– Lamentablemente eso no va a ser posible joven espía – lo detuvo Cuen – al tratarse de un experimento de alto valor y que en lo personal me interesa mucho, me gustaría conservar el cadáver en un lugar seguro, quizá quiera algunas muestras de sus tejidos una vez que las fórmulas aplicadas decanten.
– Pero si este fue un simple experimento de transportación interdimensional, no hay razón por la cual conservar el cadáver que poco o ningún valor tiene para la ciencia – discrepo Gabriel.
– En la sangre de ese bajito corre una fórmula preparada con extractos de los artefactos de los plannes, una sustancia que representa un secreto imperial de primer nivel y eso quiere decir que no puede abandonar las instalaciones de este planeta, ya que no puede ser capturado por nuestros enemigos.
– Pero eso no es lo que dice la bitácora oficial, lo lamento, pero debo hacer mi trabajo – sostuvo Gabriel, haciendo respetar su autoridad como espía imperial.
Pero en ese momento irrumpieron en el laboratorio miembros de la guardia imperial con sus uniformes anticorrosivos y rápidamente colocaron a Konnan en un ataúd sellado. desintoxicaron el lugar y aseguraron el área para trasladar el cuerpo.
– ¿Qué está pasando aquí? – preguntó Gabriel ya un poco confundido.
– Órdenes directas del emperador, debemos trasladar este cuerpo a un depósito de
alta seguridad, es un secreto de estado nivel 1.
La científica pidió que el emperador en persona certifique esa decisión, después de todo en su laboratorio ella tenía la máxima autoridad a menos de que el emperador en persona dijera lo contrario.
Fue entonces cuando la I.A abrió un canal de comunicación directo entre el emperador y la científica. – ¿Necesitas que me presente en persona Carmen? – Era la voz del emperador, que Carmen escuchaba directamente en el interior de su mente. – No emperador, sus hombres pueden proseguir – respondió por el mismo canal, y la I.A desconecto la comunicación.
De esa forma y sin presentar mayor resistencia, les dio paso libre a los hombres para que se llevaran al muchacho. Lo cargaron en un camión y ya se disponían a poner rumbo hacia un depósito donde se almacenaban los residuos de alta peligrosidad, que resultan estratégicos para el imperio.
En ese momento, Gabriel se quedó helado, sabía que si no despertaba a Konnan en el corto o mediano plazo, su estado de deserción pasaría a ser permanente. Tenía que profanar ese ataúd, pero para ello tendría que ir en contra de las órdenes del imperio.
– ¿Ocurre algo Gabriel? – Le preguntaron los operarios del camión -. Disculpen, me quede pensando en el lugar donde van a llevar a este muchacho. Después de todo, es mi deber certificar este tipo de procedimientos, por el bien del imperio. – Manifestó Gabriel intentando hacer valer su autoridad, pese a saber que eso lo excedía por completo.

W każdym razie powiadomiła Gabriela, a on przygotował się do kontynuowania swojej części planu.
Kontynuując porozumienie, Gabriel pospieszył do podpisania dokumentów, które zwolniły lekarza z wszelkiej odpowiedzialności, wykluczyły jakiekolwiek śledztwo i zalecił wywiezienie ciała z placówek.
Nie spodziewano się, że zanim będzie mógł deportować trumnę Konnana, Cuen pojawi się w ośrodku z dwoma mężczyznami z imperium.
– Wielka szkoda, że ​​wszystko się tak skończyło, naprawdę w ciebie wierzyłem Carmen – powiedział z pewnym rozczarowaniem naukowiec.
– Wiesz, jaka jest nauka, kolego, czasami wygrywasz, a innym razem musimy żałować jakichś strat – odpowiedział naukowiec, który wciąż był szorstki.
– Cóż, jeśli nie masz nic przeciwko temu, że proces deportacji miał się rozpocząć, rozumiem, że do tego eksperymentu zostały użyte elementy silnie żrące i zanieczyszczające, nie chcemy nowej pandemii na planecie – relacjonował Gabriel, który był w pospiesz się z reanimacją Konnana.
– Niestety nie będzie to możliwe młody szpiegu – zatrzymał go Cuen – ponieważ jest to eksperyment o dużej wartości i bardzo mnie interesuje, chciałbym trzymać zwłoki w bezpiecznym miejscu, może chcę kilka jego próbek chusteczki jednorazowo zdekantować zastosowane preparaty.
– Ale gdyby to był prosty eksperyment z transportem międzywymiarowym, nie ma powodu, aby konserwować zwłoki, które mają niewielką lub żadną wartość naukową – nie zgodził się Gabriel.
– We krwi tego niskiego człowieka krąży formuła przygotowana z wyciągów z artefaktów planów, substancji, która reprezentuje imperialną tajemnicę pierwszego stopnia, a to oznacza, że ​​nie może opuścić obiektów tej planety, ponieważ nie można go schwytać dla naszego wrogowie.
„Ale nie tak mówi oficjalny dziennik, przepraszam, ale muszę wykonywać swoją pracę” – powiedział Gabriel, egzekwując swój autorytet imperialnego szpiega.
Ale w tym momencie członkowie Gwardii Cesarskiej w mundurach antykorozyjnych wpadli do laboratorium i szybko umieścili Konnana w zapieczętowanej trumnie. odtruli to miejsce i zabezpieczyli obszar do przeniesienia ciała.
– Co tu się dzieje? – spytał Gabriel, już trochę zdezorientowany.
– Bezpośrednie rozkazy cesarza, musimy przenieść to ciało do depozytu
wysoki poziom bezpieczeństwa, jest to tajemnica państwowa poziomu 1.
Naukowiec poprosił samego cesarza o poświadczenie tej decyzji, wszak w jego laboratorium miała najwyższy autorytet, chyba że sam cesarz powiedział inaczej.
Właśnie wtedy IA otworzyła bezpośredni kanał komunikacji między cesarzem a naukowcem. – Czy mam się przedstawić osobiście Carmen? – To był głos cesarza, który Carmen usłyszała bezpośrednio w swoim umyśle. – Żaden cesarz, twoi ludzie mogą kontynuować – odpowiedział na tym samym kanale, a sztuczna inteligencja przerwała komunikację.
W ten sposób i bez większego oporu dał mężczyznom swobodne przejście, aby zabrać chłopca. Załadowali go na ciężarówkę i już przygotowywali się do udania się do magazynu, w którym składowano bardzo niebezpieczne odpady, co ma strategiczne znaczenie dla imperium.
W tym momencie Gabriel zamarł, wiedział, że jeśli nie obudzi Konnana na krótką lub średnią metę, jego stan dezercji stanie się trwały. Musiał zbezcześcić tę trumnę, ale aby to zrobić, musiałby sprzeciwić się rozkazom imperium.
– Czy coś jest nie tak Gabrielu? – zapytali go operatorzy ciężarówek -. Przepraszam, ciągle myślałem o tym, dokąd zabierzesz tego chłopca. W końcu moim obowiązkiem jest poświadczać tego rodzaju procedury dla dobra imperium. – powiedział Gabriel próbując potwierdzić swój autorytet, mimo iż wiedział, że to całkowicie go przerosło.

– Przenosimy go do pobliskiego magazynu, jest na tej samej planecie, 3 godziny stąd. – odpowiedział ich przywódca, chłopak, który był nowy na stanowisku i trochę nie znał hierarchii.
– Zastanawiałem się, czy jest możliwość, że zabiorą mnie do zadbania o prawidłową utylizację toksycznych i wysoce niebezpiecznych odpadów – Tylko dla załatwienia biurokratycznej potrzeby – dodał Gabriel.
Operatorzy spojrzeli po sobie, wszyscy wiedzieli, że to nie było właściwe, ale nikt nie odważył się sprzeciwić przywódcy ich grupy.
– Nie sądzę, żeby było z tym jakiś problem, przecież biurokracja imperium to coś, co bardzo szanujemy – odpowiedział lider grupy, który dał mu miejsce w ciężarówce.
W tym momencie Gabriel usiadł w ciężarówce i zaczął rozmyślać o tym, jak ma zamiar wyciągnąć Konnana z wysokiego depozytu zabezpieczającego, i chociaż raz po raz przechodził różne plany i strategie, wszystko wskazywało na to, że To była niemożliwa misja i zaczynała osłabiać jej nadzieje na uratowanie go żywcem.
Ale Gabriel był naprawdę szczęściarzem i miało to zostać udowodnione. W tym momencie ludzie imperium załadowali zapieczętowaną trumnę do ciężarówki, a jeden z nich, być może po prostu chcąc zdenerwować szpiega, którego nie powinno tam być, poprosił go, aby pojechał z tyłu pojazdu, obok wysoce zanieczyszczającego trumny, już tak, że żaden inny mężczyzna nie chciał narażać się na potencjalną chorobę.
W tym momencie Gabriel chętnie się zgodził, w końcu dzięki temu niezwykle łatwo jest mu wydostać Konnana przed dotarciem do celu.
W ten sposób imperialni żołnierze weszli do wnętrza ciężarówki, a Gabriel został wysłany sam na tyły, gdzie miał niezrównaną okazję do przeprowadzenia ekstrakcji i wskrzeszenia Konnana.