Struktury biologiczne można było przeliczyć. Tkanki można było odtworzyć. Nawet funkcje metaboliczne dawało się dostosować do nowych warunków. Ale świadomość nie była tylko strukturą. Mapowanie układu neuronalnego wymagało odwzorowania nie tylko połączeń, ale też dynamicznych stanów — impulsów, potencjałów, wzorców aktywności. Każda zmiana w tej konfiguracji prowadziła do błędów. A wszechświat docelowy zawsze wymuszał zmiany. Nawet minimalne. I to wystarczało.

Przez moment zobaczyła wyniki. Zdeformowane struktury — ciała zrekonstruowane poprawnie, ale z zaburzoną koordynacją. Organizmy funkcjonujące biologicznie, lecz pozbawione spójnej świadomości. Puste spojrzenia. Opóźnione reakcje. Nieskoordynowane sygnały. I te nieliczne przypadki… Gdzie wszystko się udało. Gdzie rekonstrukcja zachowała nie tylko ciało, ale i osobę.

Zbyt nieliczne.

Jej wzrok na ułamek sekundy zatrzymał się na ekranie z komorą.

Natychmiast wróciła do pracy.

— Kontynuuj kalibrację — powiedziała chłodno.

— Wykryto nieregularności w osi sprzężenia fazowego — odpowiedział asystent laboratoryjny.

— Wiem. Skoryguj wektor o zero przecinek zero trzy i ustabilizuj gradient przejścia.

— Wykonano.

Światła w laboratorium lekko przygasły. Rdzeń Superpozycjonera wszedł w tryb aktywacji — jego powierzchnia zaczęła emitować pulsujące światło, zsynchronizowane z obliczeniami komputera kwantowego.

— Połączenie stabilizuje się. Synchronizacja z implantem użytkownika aktywna.

Carmen odetchnęła powoli.

— Monitoruj przeciążenia. Jeśli przekroczymy próg krytyczny, odetnij zasilanie w warstwie rdzenia, nie w całym systemie.

— Potwierdzam.

Parametry przez chwilę pozostawały stabilne.

— Inicjujemy — powiedziała.

— Sekwencja uruchomienia rozpoczęta.

Energia zaczęła narastać w rdzeniu. Wskaźniki mocy rosły szybko, ale w granicach tolerancji. Na ekranach pojawiły się pierwsze oznaki formowania przejścia — zakrzywienie pola, lokalne zaburzenia struktury przestrzeni.

— Stabilność spada — zameldował asystent. — Osiemdziesiąt pięć procent… osiemdziesiąt dwa…

— Utrzymaj parametry wejścia. Nie kompensuj zbyt agresywnie.

— Przeciążenie rośnie.

— Kontroluj, nie zatrzymuj.

Wskaźniki zaczęły skakać.

Rdzeń Superpozycjonera pulsował coraz szybciej. Pole przejścia zaczęło się deformować, jakby nie mogło utrzymać jednej, spójnej konfiguracji.

— Przekroczenie progu stabilności — ostrzegł asystent laboratoryjny. — Ryzyko utraty kontroli nad procesem.

— Jeszcze nie — powiedziała twardo. — Utrzymaj przez dwie sekundy.

Jedna.

Parametry zaczęły się rozjeżdżać.

Dwie.

W tym samym momencie przez laboratorium przeszedł gwałtowny impuls. Wyładowanie energii, które przecięło przestrzeń i systemy jednocześnie.Światła zgasły na ułamek sekundy. Dźwięk urwał się. Carmen poczuła ostry nacisk w głowie — jakby jej świadomość została wyrwana z własnego ciała. Straciła równowagę, uderzając o konsolę.
Obraz rozpadł się na fragmenty.

Czerń.

 

Carmen obudziła się na podłodze laboratorium.

Górne światła pulsowały czerwienią, a przez pomieszczenie niósł się przeciągły dźwięk alarmu. Przez kilka sekund nie była w stanie się poruszyć — obraz był rozmyty, a równowaga całkowicie zaburzona. Oparła się o podłoże, zmuszając ciało do reakcji, powoli odzyskując kontrolę nad oddechem.

— Doktor Carmen — odezwał się asystent laboratoryjny. — Utrata przytomności zarejestrowana. Systemy awaryjne aktywne. Wezwano wsparcie medyczne.

— Ile… — przełknęła ślinę — ile byłam nieprzytomna?

— Trzy minuty i czternaście sekund.

Skinęła głową, zaciskając zęby.

— Odwołaj pomoc.

— Zespół medyczny jest w drodze.

— Odwołaj — powtórzyła twardo.
Chwila ciszy.

— Zgłoszenie anulowane.

Carmen podniosła się, ignorując pulsujący ból w skroniach. Jej spojrzenie natychmiast skierowało się w stronę Superpozycjonera.

— Status próby.

— System przywrócony do działania. Parametry ustabilizowane. Obiekt biologiczny… — krótka pauza — …zachował integralność.

Zamarła na ułamek sekundy.

— Potwierdź.

— Integralność strukturalna: stabilna. Funkcje biologiczne aktywne.

Ruszyła w stronę konsoli szybkim, zdecydowanym krokiem. Na ekranie pojawił się obraz komory.

Obiekt żył.

Carmen usiadła ciężko, na moment pozwalając sobie na jeden, głęboki oddech. Napięcie opadło, ale tylko na sekundę. Zaraz potem wróciła do pracy.

— Uruchom pełen pakiet diagnostyczny — powiedziała chłodno. — Wszystkie testy. Fizjologia, stabilność molekularna, adaptacja środowiskowa… i profil osobowości.

— Rozpoczynam procedury testowe.

W jej oczach pojawiło się coś nowego. Niepokój… i coś więcej, podniecenie. Na ekranach zaczęły pojawiać się wyniki. Jeden po drugim. Stabilność struktur. Spójność układów. Brak krytycznych odchyleń.

— Układ nerwowy — powiedziała.

— Analiza w toku… — odpowiedział asystent.

Sekundy dłużyły się. Chwilę później…

— Wzorce neuronalne spójne. Brak oznak degradacji świadomości. Profil osobowościowy — zgodny z zapisem bazowym.

Carmen wpatrywała się w dane, jakby nie do końca wierzyła.

— Powtórz analizę.

— Wynik potwierdzony.

Jeszcze jeden ekran. Jeszcze jedna linia danych. Wszystko się zgadzało. Wstała nagle.

— Udało się — wyszeptała najpierw, jakby do siebie.

Potem głośniej:

— Udało się!

Odwróciła się od konsoli, śmiejąc się krótko, niemal niedowierzająco. Po raz pierwszy wszystko zadziałało. W całości.