Klan Umerium, dumny i nieśmiertelny, rozpościerał swoje wpływy na rozległych przestrzeniach wszechswiata, czerpiąc siłę ze swej zaawansowanej technologii i mistycznej wiary w naukę. Ich podróż przez czas i przestrzeń była nieustannym dążeniem do poznania i dominacji, budowaną na fundamentach zarówno eksploracji, jak i wojny. Jednak historia tego imperium była naznaczona nie tylko sukcesami, lecz także katastrofami i moralnymi rozterkami, które kształtowały ich cywilizację.

Wszystko zaczęło się na prastarej planecie Umerium, skalistej i jałowej, jednak zdolnej do podtrzymania życia, choć początkowo jego formy były kruche i niepozorne. Ewolucja, wielka i nieskończona artystka, wykonała tam swoje dzieło, tworząc Homo sapiens – istoty inteligentne, choć wątłe, o umysłach pełnych nadziei, ale i dręczących obaw. Te pierwsze generacje Umeryjczyków nie były świadome przyszłości, która czekała ich rasę. Zasiewali jednak ziarna myśli i dążenia do doskonałości, a niektóre z tych ziaren z czasem wykiełkowały, by wznieść ich na nowe wyżyny bytu.

Przez stulecia Homo sapiens Umerium rozwijali się w cieniu swoich możliwości, trwając przy ziemi, nawet gdy ich umysły wędrowały ku gwiazdom. Każde pokolenie przenosiło dalej zalążek wiedzy, badając i kwestionując to, co dotychczas znane. W miarę jak zgłębiali tajniki natury i poznawali prawa materii, stopniowo poszerzali swoje zdolności adaptacyjne. Czas, podobnie jak ewolucja, działał na ich korzyść, a ich ciała i umysły stopniowo ulegały subtelnym przekształceniom. W końcu powstała nowa forma – Homo Deus – rasa, która dzięki biologicznemu i technologicznemu rozwojowi nie tylko przetrwała, ale także zyskała moc zmieniania wszechświata według własnej woli. Byli bóstwami w ludzkiej skórze, istotami zdolnymi przekraczać granice śmierci i biologicznych ograniczeń, które niegdyś więziły ich przodków.

Jednak osiągnięcie boskości nie przyszło bez wyrzeczeń. Procesy starzenia się, które u Homo sapiens były naturalnym przejawem cyklu życia, zostały znacznie ograniczone. Homo Deus byli istotami, których komórki niemal nie ulegały degeneracji, a umysły zachowywały bystrość przez wieki. Choć ich ciała wciąż mogły odczuwać zmęczenie czy ból, byli odporni na większość chorób i zjawisk niszczących ich protoplastów. Z czasem Umeryjczycy zaczęli nazywać siebie „nieśmiertelnymi”, jednak świadomość, że czas i śmierć wciąż gdzieś na nich czekają, nie opuściła ich nigdy do końca.

W tej nowej formie Homo Deus osiągnęli coś, czego ludzkość zawsze pragnęła – niemal nieograniczone życie. Ich społeczeństwo rozkwitało, lecz pojawił się także cień: świadomość własnych ograniczeń, które wciąż ich krępowały. Choć byli nieporównywalnie silniejsi i odporniejsi niż przodkowie, istniała frakcja, która dostrzegała ich ułomności. Widziała, że mimo imponujących osiągnięć Homo Deus są nadal istotami zamkniętymi w ograniczonych, śmiertelnych ramach, tylko odrobinę bardziej wytrwałymi niż ci, którzy przyszli przed nimi.

Magno Alexander był jednym z tych, którzy zrozumieli tę potrzebę dalszego rozwoju. Już jako młody naukowiec badał możliwości nieśmiertelności i przekształceń, które przekraczały dotychczasowe granice, wędrując myślą poza biologię i fizykę. Uważał, że Homo Deus muszą nie tylko przedłużać życie, ale uczynić je całkowicie wolnym od ograniczeń fizycznych i duchowych. Magno pragnął wiedzy i mocy, aby poprowadzić swój lud do stanu absolutnej doskonałości.

Droga Magno była długa i pełna odkryć, ale także niebezpieczeństw, które zmieniały zarówno jego, jak i całe społeczeństwo Umerium. Przeszedł przez najciemniejsze zakątki świata nauki, kwestionując to, co było uznawane za święte i nienaruszalne. Eksperymentował przekraczał etyczne granice i wprowadzał technologię tam, gdzie jego poprzednicy nawet nie ośmielili się zajrzeć. Jego ambicja prowadziła go do odkrycia mrocznych i tajemnych nauk, a jego osiągnięcia stanowiły fundament pod przyszłe Imperium.