Początek istnienia. Imperium Umeryjskie nie mogło być zrozumiane bez, oczywiście, jednego z pierwotnych klanów tego wszechświata, w skład którego, oprócz samych Umeryjczyków, wchodziły cywilizacje Santunozian, Secumorian i Orinorian. Wszystkie one składają się na tak zwanych Homo Deus, uważanych za rasy par excellence.

Bez obecności Umeryjczyków nie dałoby się wyjaśnić ani usprawiedliwić imperialnych biegów. Posiadanie najbardziej zaawansowanej technologii w tej rzeczywistości uczyniło z nich rasę absolutną, ale z priorytetem uważanym przez samych Homo Deus za praktycznie niemożliwy: przetrwać zniszczenie własnego wszechświata. Ta obsesja wyjaśnia zawrotną prędkość, z jaką ewoluowały i rozszerzały to, co kiedyś było nadmiernie ambitnym marzeniem kilku megalomanów.

Cały ten łańcuch wydarzeń kończy się przywództwem Imperatora Magnusa: głowy Umeryjczyków i posiadacza starożytnych ksiąg Umerium; świętych tekstów, którymi może manipulować tylko sam Magnus i których ujawnienie jest surowo zabronione jakiejkolwiek istocie we wszechświecie. Plotka głosi, że archiwista Umberto miał kiedyś zaszczyt je przeczytać… Ale to tylko plotka.

Kilka lat temu Imperium stworzyło rasę Sap, w pełni godnych zaufania żołnierzy, wykonujących rozkazy bez zarzutu… A przynajmniej tak zakładano. Sap-C rozwinęli w końcu osobowość i wolną wolę, co doprowadziło do powstania nowego tworu, który został podpisany przez samą dr Carmen: Sap-S, w teorii ostatecznej rasy Sap.